و فدیناه بذبح عظیم

به نام حضرت دوست

 

 ای دوست قبولم کن و جانم بستان

مستم کن و از هر دو جهانم بستان

با هر چه دلـــــــــم قرار گیرد بی تو

 آتش به من انـــــدر زن و آنم بستان

***********

امروز حلول ماه ذی الحجه الحرام  است

2 سال قبل از هجرت پیامبر

پیوندی آسمانی روی داد

62 سال و

چهل صباح پس از آن رخداد آسمانی

خواهیم رسید به :

 و فدیناه بذبح عظیم

 

 

 

 

 

در پناه حضرت دوست

/ 15 نظر / 8 بازدید
نمایش نظرات قبلی
رهگذر

در غروب ِ قادسیه چون سپاه ِ رستم از کمر شکست، بند بند ِ پرچم ِ همیشه سرفراز ِ کاوه تا ابد گسست…. وارث ِ امیّه روی تخت ِ جم نشست دختران‌مان کنیزکان ِ باردار ِ تازیان شدند مردهای‌مان، برده‌های ِ تازه‌سروران شدند‌ عالمانمان عرب‌زبان شدند… لال‌وار با نوای ِ شوم‌نوحه‌های ِ تازیان بر شکوه ِ شاهنامه‌های ِ پاره‌پاره‌مان گریستیم!

رهگذر

بیرق ِ قبیله‌ی ِ غُزان به غرب ِ سرزمینمان رسید از تبار ِ تور، هر زمان غلامکی امیرِ این دیار شد قامت ِ غرورمان خمید ای دریغ… رستمی نمانده بود شاعر ِ بزرگمان امیرکان ِ تازه را ستود! بر جنازه‌ی ِ غرور ِ زخم‌خورده‌مان گریستیم!

رهگذر

چون غبار ِ ارتش ِ مغول دیده‌هایمان ربود شاعر ِ شهیدمان فسانه‌های ِ صوفیانه می‌سرود! وردهای ِ وهم‌های ِ عارفانه بر زبان، از مقابل ِ مغول گریختیم در هرات و طوس و ری، همچو برگ‌های ِ بیشه‌ی ِ خزان زده به روی ِ خاک ریختیم سالیان ِ سرد را، در سروده‌های ِ سوزناک ِ صوفیانه‌مان گریستیم!

رهگذر

در جدال ِ واپسین نیز گیج و منگ، بی‌خبر از آنچه بر جهان گذشته است باز هم نشان ِ ننگ، بر جبینمان نشست روس‌ها شمال ِ سرزمین ِ کاوه را به نام ِ خود زدند بغضمان شکست… رو به سوی ِ دیگر ارس هزار بار، هفت بحر را گریستیم!

رهگذر

هان بگویمت که ما که‌ایم! کارمان: گفتنن ِ ترانه‌های ِ تُرد افتخارمان: فتح ِ جنگ‌های ِ خُرد ناممان: ملتی که مرد! در عزای ِ خویشتن فسرد ای دریغ! تا که از هجوم ِ دشنه‌های ِ دشمنانمان دمی رهید خویش را درید غرق ِ در “گذشته‌یادی” ِ همیشگی ریشه‌های ِ اختناق را خود به گرد ِ گردنش تنید!

رهگذر

قوم ِ گریه، قوم ِ ضجه، قوم ترس! پشت ِ هر شکست باز هم شکست… ای که پشت ِ پرده‌ها نشسته‌ای، خون گریستن دگر بس است! زندگی ِ نازموده ارزشی برای زیستن نداشت هان بگو که این سیاه‌سرنوشت ِ شوم را بر جبین ما نگاشت؟؟؟ من اگر به پا شوم تو هم به پا شوی ما به سوی ِ نانوشته‌سرنوشت می‌رویم ریشه‌های ِ سروهای ِ سربلند ِ سرزمین ِ صلح را با شراب ِ خون ِ خویش، آب می‌دهیم ما سپید و سرخ و سبز می‌شویم

.

بسم الله سلام موید باشید یاحق

.

بسم الله سلام موید باشید یاحق

سلمان

سلام. خوشا بحال چله نشینان حسینی ... التماس دعا اخوی

که برد از ره پنهان به حرم قافله را

نیزه را سرور من ! بستر راحت کردی شام را غلغله ی صبح قیامت کردی به لب تشنه ات آن روز اشارت می کرد خاتمی را که در انگشت شهادت کردی عقل می خواست بمانی به حرم اما عشق گفت بر نیزه بزن بوسه ، اجابت کردی بانگ لبیک که حجاج به لب می آرند آیه هایی ست که بر نیزه تلاوت کردی... اکبر و قاسم و عباس کجایند کجا آه عشق این همه را بردی و غارت کردی باز من ماندم و تنهایی و حسرت، هیهات گرچه آزادم از قید اسارت کردی